Vluchttas

Vluchttas

Het vervolg van ‘er komt een tasje bij’. En over hoe ‘leven uit je eigen koffer’ ineens toch werkelijkheid werd

Enkele maanden geleden vertelde ik nog dat er bij ons ‘een klein tasje’ bij zou komen. Inmiddels is het jongetje er al 2 maanden, maar tijd om een tasje uit te zoeken was er nog niet. Wat een drukte brengt zo’n kleintje met zich mee hè? En toch kun je hem al echt niet meer wegdenken uit ons gezin. Wat beleef je veel in de eerste weken met een baby. Nieuwe dingen, maar in ons geval ook veel dingen weer opnieuw. Je was bijna vergeten dat dit er allemaal bij hoorde.

Drie maanden geleden deed de term ‘vluchttas’ weer opnieuw zijn intrede. Een term waar je allerlei associaties mee kunt hebben, maar in het geval van hoogzwangere dames duidt dit meestal gewoon op een weekendtas. Een weekendtas die zeker vanaf de 36e week van de zwangerschap klaar behoort te staan. De weekendtas of (piloten-)koffer is dusdanig gevuld met allerhande zaken, dat wanneer de bevalling inzet en er sprake is van naar het ziekenhuis vertrekken deze tas zo voor het grijpen staat. Ruim op tijd begint de aanstaande moeder met het vullen van de tas. Allereerst omdat het zo echt concreet wordt dat de bevalling nu toch echt aanstaande is. Ten tweede uiteraard om maar voorbereid te zijn. Je zult maar ineens richting ziekenhuis moeten vluchten…dan wil je toch maar alles bij je hebben.

Deze weekendtas wordt gevuld met o.a. pyjama’s, schoon ondergoed, voedingsbh’s, sokken, een badjas, een makkelijke broek, T-shirt, toilettas, kleertjes voor de baby, een omslagdoek, fototoestel, etc. De rest is uiteraard naar inzicht in de tas te doen. Denk aan het motto; ‘beter mee verlegen, dan om verlegen’. De vorige 2 bevallingen bleef ik slechts een paar uur in het ziekenhuis en daar had ik mij nu dan ook weer op ingesteld. Ook de spullen in de tas waren daar een beetje op uitgezocht. Helaas moest de baby een week in het ziekenhuis blijven. Ik mocht gelukkig bij hem blijven, maar dan heb je toch snel een tekort aan spullen bij je zegmaar. Gelukkig kon mijn man alle door mij tot in de detail opgenoemde zaken prima vinden en kwamen de baby en ik deze week schoon en netjes voor de dag. Omdat we vooraf niet wisten dat we een week zouden blijven pak je steeds alleen het hoognodige uit de tas. Verder stond de vluchttas klaar om snel naar huis te vertrekken zodra het woord ‘ontslag’ klonk. Deze week leefden wij uit de vluchttas. De inhoud van de tas veranderde wel steeds; vuile was ging mee naar huis en nieuwe schone items kwamen er weer in. Na een week mochten we de vluchttas snel vullen om rap naar huis te gaan. Wat een genot om alles uit te pakken en weer in de kast te leggen. Wat een luxe om zo weer vanuit je kast te kunnen kiezen i.p.v. vooraf te bedenken wat je de komende dagen nodig zult hebben, om vervolgens uit de tas te kunnen kiezen.

Helaas moesten we na 2 week weer enkele dagen richting ziekenhuis. Deze keer wist ik precies wat ik de vorige keer had gemist. Dus in no-time werd de weekendtas weer gevuld. Deze keer moesten er ook veel meer babykleertjes in. De tas zat propvol. Toiletartikelen zaten er voldoende in, voldoende sokken en ondergoed, een aantal setjes kleren voor de baby en voor mij en zelfs iets om mij mee te ontspannen (gewoon voor het idee, er zal maar tijd voor zijn :D). Na drie dagen vluchtten wij weer als een speer naar huis. Alles gaat nu gelukkig helemaal goed. En dan begint de tijd van nadenken over alles wat er in korte tijd is gebeurd. De term ‘vluchtkoffer’ is heel passend voor onze situatie, maar o zo in contrast met de tasjes/koffers van de vluchtelingen. Wat een luxe eigenlijk dat de inhoud van onze tas ververst kon worden, dat we konden kiezen wat we wilden gaan gebruiken. Dat de tas zó vol zat dat hij op de terugreis lastig te tillen was. Je zult maar een klein tasje meehebben voor jou en de baby; gevuld met bijna niets. En dan niet de mogelijkheid hebben om even wat bij te gaan halen. Wat hebben wij het dan luxe. Afgelopen week zag ik een programma op tv ‘Amsterdam Project’. Hierbij worden zwervers gevolgd in hun poging om hun leven weer op de rit te krijgen, nadat ze de juiste hulp krijgen. Ik schrok van de ‘hoeveelheid’ spulletjes die ze bij zich hadden. Noem het gerust ‘hoeWEINIGheid’. Ik ben geschrokken van onze eigen luxe. Spullen die ik niet meer nodig heb ga ik nog meer dan eerst proberen weg te geven aan goede instanties die mensen helpen i.p.v. alles op te potten.

Vooralsnog gebruik ik gewoon de oude luiertas nog, die met roze bloemen erop. Maar als ik een andere heb uitgezocht dan zal ik die oude maar weggeven aan mensen zonder de luxe van een luiertas. Een luiertas is eigenlijk ook een soort ‘vluchttas’. Hij moet bijna kant-en-klaar klaarstaan om je gauw met een baby te kunnen verplaatsen. En dat doet iedereen, of je nu gevlucht bent of niet. Iedereen heeft zo’n tas eigenlijk nodig. Over wat handig is om in een luiertas te stoppen, kan ik wel een hele blog schrijven. Ach en wellicht doe ik dat dan ook nog wel eens een keer. Ooit… als ik tijd heb.

Gavetas.nl 9,2 /10 - 2452 beoordelingen

Door het gebruiken van onze website, ga je akkoord met het gebruik van cookies om onze website te verbeteren. Dit bericht verbergen Meer over cookies »